در مراسم افتتاحیه المپیک لندن با عنوان "جزایر شگفتی" تاریخ بریتانیا به نمایش گذاشته شد. این مراسم توسط "دنی بویل"، کارگردان فیلم "میلیونر زاغهنشین" ، کارگردانی شده بود. براساس پیشبینی ها، این بازیهای را جمعیتی بیش از آن یک میلیارد نفر به صورت زنده تماشا خواهد نمود و درآمد حاصل از پخش تلویزیونی بازیهای لندن به بیش از ۷ میلیارد دلار خواهد رسید. با وجود جلوه و شکوهی که این کارگردان با استفاده از بازیگران نامدار انگلیسی به نمایش گذاشت و علی رغم ایجاد صحنههای نمایشی به منظور نمایش پیشینه انگلستان، واقعیت جلوه گر در زندگی مردم این شهر بیانگر حقایق دیگری است.
در زیر پوست این شهر همانند سایر شهرهای بزرگ در کشورهای سرمایه داری دنیا، کارگران آن همچنان برای احقاق حق خود مبارزه می کنند. زنانش برای برابری می جنگند. همچنین آلودگی محیط زیست از مشکلات مهم این شهر است. کارکنان بخشهای مختلف حمل ونقل برای احقاق حق خود، در آستانه اعتصاب قرار دارند. حتی همزمان با برگزاری همین نمایش به ظاهر قدرت و رفاه سرمایه داری در سال ۲۰۱۲، مخالفان نظام سرمایه داری برای اعتراض به نفوذ سرمایه داری در ورزش به خیابانهای لندن می آیند. زیرا آنان بر این باورند که ادعای بی طرفی و دوری از هر گونه تبعیض و موضع گیری سیاسی در بازی های المپیک ادعای پوچی است و این مراسم ورزشی نیز همواره تحت نفوذ کامل قدرتهای سرمایه داری، به نفع قدرتها و شرکت های صاحب سرمایه، در جهت تبلیغات و افزایش شهرت حامیان مالی آنان طراحی و تدارک دیده شده است. در سیستم اقتصادی کشورهایی چون انگلستان علی رغم صنعتی شدن کشور، با توجه به رکود سرمایه جهانی و بحران عمیق ناشی از آن در نظام سرمایه داری، ناکامی اقتصادی دامنگیر این کشور نیز هست.
با نگاه به تاریخچه شکل گیری المپیک، می توان دقیق تر به ارزیابی ماهیت آن پرداخت. این جشنها در دوره باستان جنبه مذهبی داشته و برای ادای احترام به زئوس پادشاه خدایان یونان در المپیا برگزار میشد. مردانی که ثروت و وقت کافی داشتند که به تمرین ورزشی بپردازند از شرکت کنندگان این مراسم ورزشی بودند. در این دوران تنها مردان یونانی که آزاد متولد شده بودند و نه بردگان میتوانستند در مسابقات زئوس شرکت کنند. زنانی مجرد نیز در مکانی و تاریخی مجزا می توانستند در این مراسم شرکت نمایند.
این مراسم به دلایل گوناگون در طی سالیان به فراموشی سپرده شد. بعد از کشف آثار باستانی مربوط به خرابه های المپیاد، فکر احیای این بازیها دوباره قوت گرفت. سپس فردی فرانسوی به نام «پییر بارون دوکوبرتن» با انگیزه انساندوستانه در سال ۱۸۸۹ در پاریس همایشی تشکیل داد و اساس بازیهای جدید المپیک را پی نهاد. کوبرتن هدف از المپیک را چنین بیان می دارد:" مهمترین مسئله در بازیهای المپیک حضور در آن است، نه برنده شدن. همانگونه که در زندگی مهمترین اصل تلاش است نه پیروزی، اصل مهم فتح کردن نیست، بلکه خوب جنگیدن است". در المپیک امروز، به جرئت می توان گفت که از آئین یاد شده توسط وی کمتر اثری مانده است. چرا که هر روز در رسانه ها، موارد متعددی از استفاده از داروهای انرژی زا و دو پینگ توسط ورزشکاران درج می شود. دیگر روحیه و اخلاق ورزشکاری در فضای مسموم و تحت نفوذ سرمایه داری معنایی ندارد. امروز اصل مهم برنده شدن در رقابت است و دیگر چگونگی برنده شدن اهمیتی ندارد.
در نظام سرمایه داری، سرنوشت ورزش و ورزشکار مانند هنر و هنرمند، علم و عالم به جای آن که در خدمت شادابی، سلامتی جوامع بشری باشد، به ابزاری تبلیغی جهت فروش کالا و سود بیشتر برای صاحبان سرمایه تبدیل شده است. خرید و فروش بازیکنان توسط دلالان در مافیای ورزش در ازای دریافت دستمزدهای قابل توجه که یادآور برده فروشی قدیم است، استفاده از چهره های محبوب و برجسته ورزشی در خدمت تبلیغ کالا و محصولات کارخانه های خودروسازی و غیره که تامین کننده منافع مالی قدرتهای بزرگ سرمایه داری است، تمامأ بیانگر عمق فساد در فضای ورزشی و مسابقات بین المللی مانند المپیک است. با این توصیف و در این سیستم فاسد، نباید به شکوفائی استعدادهای ورزشکاران در این عرصه ها امید چندانی داشت.
شمار زیادی از شرکت های صاحب سرمایه، پشتیبان مالی بازی های المپیک هستند. المپیک و مسابقات جهانی برای این شرکت ها به عنوان فرصتی مغتنم به حساب می آید تا از آن برای تبلیغات و افزایش شهرت خود و سرپوش گذاشتن بر خلاف کاری های خود بهره برداری نمایند.
یکی از اسپانسر بازیهای المپیک لندن، شرکت « داو کمیکالز»، از این دست شرکتهای خلافکار است. این شرکت مسئول فاجعه شهر بوپال در هند می باشد. به دنبال این فاجعه صنعتی در سال ۱۹۸۴ در اثر نشت گاز سمی از کارخانه "یونیون کارباید” بیست و پنج هزار شهروند بوپال کشته و هزاران نفر معلول شدند. اسپانسر دیگر در المپیک ۲۰۱۲، شرکت های بزرگ مواد غذایی « مک دونالد »، است. شرکت کنندگان در مراسم المپیک، اجازه آوردن مواد غذایی و نوشیدنی با خود به داخل استادیوم ها را ندارند. نوشابه هایی چون کوکاکولا، همبرگر و هات داگ و دیگر مواد غذایی بسیار بی کیفیت با قمیت های بسیار بالا به تماشگران اینگونه مسابقات عرضه و یا بهتر است بگوییم تحمیل می شود.
در آمد حاصل از فروش کالاهایی که در المپیک امسال عرصه میشود، نزدیک به یک میلیارد پوند برآورد شده است. تمامی سود حاصل از فروش محصولات ورزشی توسط این کارخانه، تمامأ به جیب صاحبان کارخانه به عنوان صاحبان سرمایه سرازیر شده بدون این که کوچکترین تغییری در سطح زندگی کارگران تولید کننده چینی، فیلیپینی، سریلانکایی، بنگلادشی، اندونزیایی و... آن ایجاد نماید.
سود سرشار سهم این سرمایه داران است . اما درآمد حداقل و حتی پایین تر از سطح معیشت اولیه، تبعیض جنسیتی، نداشتن بیمه، بهره برداری جنسی از زنان و کودکان، ساعات طولانی کار بدون دستمزد کافی، نبود امنیت شغلی و... سهم کارگران و زحمتکشان تولید کننده این محصولات برای چنین شرکتهایی است.
به امید نابودی تمامی جلوه های زشت سرمایه داری!
اگوست ۲۰۱۲ ن- واقعی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر